نسل کشی تدریجی در افغانستان

دختران افغان قربانی خشونت، بی‌مسئولیتی ملی و بین‌المللی و لیست بی‌پایان تأسفها

18 اردیبهشت ثور 1400 نظاره‌گر یک فاجعه انسانی دلخراش دیگر در افغانستان بود: انفجار مقابل درب مکتب سیدالشهداء علیه السلام در شیفت دخترانه که به شهادت 85 تن و مجروحیت بیش از 100 تن دیگر، اغلب دختران دانش‌آموز، انجامید، فاجعه‌ای که یک روز عزای عمومی برای افغانستان و لیست بلندبالایی از تسلیتها و ابراز تأسفهای مقامات محلی، ملی و بین‌المللی را به همراه داشت.

حق حیات، آموزش و تمام دیگر شئون حقوق بشر کودکان و نوجوانان در افغانستان برای دهه‌هاست که هم از سوی گروه‌های تروریستی و هم از سوی نیروهای اشغالگر نقض می‌شود. طبق اعلام موسسه انگلیسی اقدام در مقابل خشونت مسلحانه، 3997 تن در طول سالهای 2016 الی 2020 قربانی حملات هوایی شده‌اند که از این میان 1598 تن کودکانی بودند که در این حملات کشته یا زخمی شدند. حضور نیروهای آمریکایی و مؤتلفانشان نیز نه تنها امنیتی به ارمغان نیاورده بلکه همواره به ناامنی زندگی کودکان دامن زده است: هر سال حملات هوایی بیشتری نسبت به سال قبل در افغانستان اتفاق افتاده است و مثلا در سال 2018، این تعداد نسبت به یک سال قبلش، 85 درصد افزایش داشته است حاصل این روند فزاینده مسموم، این بوده است که در هر سه روز، 4 کودک افغان دچار جراحت شوند یا از دست بروند. مسئول مستقیم این اتفاق آمریکا است زیرا طبق آمار سازمان ملل، 57 درصد از این قربانیان مستقیما با بمباران او و موتلفانش مورد هدف قرار گرفته‌اند.  آنقدر افزایش تعداد قربانیان کودک در افغانستان نگران کننده است که تنها مقایسه یک چهارم اول سال 2021 با زمان مشابهش در سال قبل، 23 درصد افزایش در تعداد قربانیان کودک را نشان می‌دهد و این مانند یک نسل کشی تدریجی در افغانستان است.

بمب‌گذاری اخیر اما یکی از این وقایع دردناکی را بازنمایی کرد که بخصوص دختران افغان در آن قربانی شدند. ابعاد وسیع، مکان و زمان آن البته آن را دردناک‌تر و رسانه‌ای تر کرد. نکته جالب اما این است که از افراد و نهادهای مسئول در سطح دولتی و ملی تا نیروهای اشغالگر تنها ابراز تأسف کرده‌اند و گویی هیچ پاسخگویی با سازو کارهای مشخص در کار نیست. نهادهای بین‌المللی حاضر در افغانستان نیز به همین ترتیب، برای مثال، مدیراجرایی یونیسف در افغانستان تنها تصریح کرده است که کودکان نباید مورد خشونت قرار بگیرند و از طرفهای منازعه خواسته است به حقوق بشر و حقوق بشردوستانه بین‌الملل پایبند باشند. 

در مجموع و به ترتیبی که ذکر شد، به نظر می‌رسد که وضعیت حقوق بشر کودکان در افغانستان بخصوص در مناطق مورد منازعه و از منظر بشردوستانه با نوعی بی‌مسئولیتی ملی و بین‌المللی مواجه است که تمام واکنشها به قربانی شدن کودکان افغان را به ابراز تأسف و انتشار پیام تسلیت تقلیل داده است و پایانی نیز بر آن متصور نیست...

دکتر زهره خوارزمی

#موسسه_بین_المللی_دیدبان_عدالت