وقایع و تحولات

تحقق صلح نیازمند پیگیری و تلاش برای اجرای عدالت از سوی آحاد بشر در تمام حوزه های زندگی انسانی می باشد.

گفت و گو

زامورا اسرائیل را غده ای سرطانی در دنیای امروز می داند که حتی امریکا نیز توسط آنها به گروگان گرفته شده است.

مقاله

کشورهای جهان سوم نمی توانند با استفاده از روش کشورهای سرمایه داری به عدالت اجتماعی برسند، زیرا بانیان طرحها نتوانسته اند

نقض گسترده حقوق زندانیان زن در زندان های نیویورک

"موسسه تربیتی و اصلاحی نیویورک" با انتشار گزارشی 233 صفحه ای تحت عنوان "نابرابری جنسی"، به بررسی وضعیت نابسامان و نقض گسترده حقوق زنان به ویژه زنان باردار در زندان های نیویورک پرداخته است.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی ستاد حقوق بشر، "موسسه تربیتی و اصلاحی نیویورک[1]" با انتشار گزارشی 233 صفحه ای تحت عنوان "نابرابری جنسی"، به بررسی وضعیت نابسامان و نقض گسترده حقوق زنان به ویژه زنان باردار در زندان های نیویورک پرداخته است. گزارش مذکور که در فوریه 2015 منتشر شده است، بر مبنای مشاهدات و همچنین مصاحبه با 950 زندانی زن تنظیم شده و با بررسی دقیق شرایط موجود در زندان های ویژه زنان در ایالت نیویورک، نشان داده است که چگونه سازمان های مسؤل در این ایالت با نقض حقوق زنان به ویژه زنان باردار، سبب نقض حقوق این افراد و تحمیل صدمات جبران ناپذیری به آنان می شوند.

•1. نگاهی به آمار زندانیان زن در نیویورک

 بخش نخست این گزارش به تعداد زندان های ویژه زنان در نیویورک و همچنین آمار زنان زندانی پرداخته و می افزاید: تا پایان سال 2013، حدود 2300 زندانی زن در شش زندان این ایالت زندانی بودند که از این شش زندان، سه زندان مختص زنان بوده و سه زندان دیگر شامل زندانیان مرد نیز می شوند. همچنین در این قسمت به تفکیک مشخصات زندانیان زن می پردازد. آمار به دست آمده قابل تأمل بوده و گواهی بر تبعیض نژادی در سیستم قضایی آمریکا است. بر همین اساس، با تحلیل آماری برخی از فاکتورها در پنج زندان، مشخص شد که تعداد زندانیان زن سیاهپوست و لاتین تقریباً دو برابر زندانیان زن سفید پوست می باشد. ضمن اینکه تعداد زیادی از کارمندان این زندان ها مرد می باشند که سبب بروز مشکلات متعددی از جمله تجاوز به زنان می گردد. همچنین با اعلام اینکه در چند سال اخیر هر ساله به طور متوسط 4000 زندانی زن در زندان های نیویورک زندانی می شوند، افزایش 900 درصدی تعداد زندانیان زن در 36 ساله گذشته در آمریکا را نگران کننده اعلام شده است. بر اساس این گزارش، جمعیت زندانیان زن از 11200 نفر در سال 1977 به 111300 نفر در سال 2013 افزایش یافته است.

 نکته نگران کننده دیگر درخصوص آمار زندانیان زن در آمریکا بر اساس گزارش مذکور، درصد بسیار بالای زنان زندانی در این کشور نسبت به سایر کشورهای جهان می باشد. با وجود این که ایالات متحده حدود 5 درصد از کل جمعیت زنان دنیا را در بردارد، اما حدود 33 درصد جمعیت کل زنان زندانی در دنیا مربوط به این کشور می باشد. همچنین عمده زنان زندانی از اقشار کم درآمد بوده و همانگونه که اشاره گردید، اکثر آنان سیاهپوست و یا سرخپوست هستند. کم سوادی، شرایط بد بهداشتی، بیماری های روحی و روانی، و سوء استفاده های جنسی، از دیگر شرایطی است که اکثر این زنان پیش از زندانی شدن با آن مواجه بودند. حدود 70 درصد از زندانیان زن، مادر بوده که دلایلی همچون اعتیاد، فقر، بیماری های روحی و روانی، و خشونت خانوادگی سبب زندانی شدن آنان شده است.

•2. شرایط نامناسب بهداشتی و پزشکی

در این گزارش با ذکر اینکه بسیاری از یافته های محققان به شدت نگران کننده است، به مشکلات متعدد زنان در این زندان ها اشاره کرده و می افزاید: بسیاری از پزشکان و پرستارانی که برای معاینه به زندان می آیند، به گونه ای به اظهارت زندانیان واکنش نشان می دهند که انگار حرف های دروغ می شنوند و نسبت به درمان صحیح زندانیان، کاملاً بی تفاوت هستند. همچنین زنان هیچ گونه دسترسی به آموزش های ضروری بهداشتی نداشته و از مواد اولیه ضروری مربوط به کمک های پزشکی محروم هستند.

طبق این گزارش، نبود پزشک شبانه روزی در برخی از زندان ها سبب اعتراض و ایجاد مشکل برای زنان به ویژه زنان باردار شده است. وجود این وضعیت علیرغم سخت تر نمودن شرایط رسیدگی و درمان، سبب افشای اطلاعات محرمانه و شخصی زنان می گردد. چرا که زنان مجبورند مشکلات خود را به مأمور کشیک که اکثر اوقات یک مرد می باشد، اظهار کرده و وی به صورت تلفنی از پزشک مربوطه سؤال نماید. در مجموع، 54 درصد از زنان در زندان های نیویورک از دسترسی به موقع به پزشک محروم هستند. انتصاب پزشک مرد به ویژه برای زنان حامله، از دیگر موارد آزار دهنده و مشکل ساز برای زندانیان زن می باشد. از آنجا که بسیاری از زنان پیش از زندانی شدن و یا در زندان مورد خشونت و یا تجاوز توسط مردان قرار گرفته اند، اظهار نموده اند که تمایلی به مطرح کردن مشکلات خود با یک مرد را ندارند. به همین علت نیز در بسیاری از مواقع، علیرغم داشتن مشکل جسمی به پزشک مراجعه نمی نمایند.

طبق گزارش مذکور، هنگام مراجعه زندانیان به پزشک نیز نحوه برخورد با این افراد بسیار زشت و زننده می باشد. بسیاری از زندانیان اظهار داشته اند که به سؤالات و نگرانی هایشان هیچ توجهی نمی شود و با آنان مانند یک کودک که هیچ گونه شناختی از بدن خود ندارد، رفتار می شود. آنان اظهار داشتند هنگام مراجعه به درمانگاه، مانند یک شیء به داخل اتاق پزشک پرتاب می شوند و فوراً از آنجا بیرون انداخته می شوند. بعضی از اوقات با آنان بسیار بد برخورد می شود که از شدت نگرانی و استرس، مشکل اصلی خود را فراموش می کنند. همچنین اکثر زنان از آزار جنسی و تجاوز توسط پزشکان و پرستاران مرد گلایه داشتند. آنان معتقند به دلیل اینکه زندانی هستند و دستشان به جایی نمی رسد، خیلی راحت توسط پرسنل درمانی مورد سوء استفاده قرار می گیرند.

تجویز دارو بدون انجام معاینات و آزمایش های مشخص کننده، از دیگر مواردی است که سلامت زندانیان را به خطر انداخته است. داروی تاریخ گذشته و عدم انجام به موقع برخی از آزمایش های سالیانه که برای تشخیص بارداری و غیره مهم است، از دیگر موارد نقض حقوق زندانیان زن است. با توجه به این که حدود 54 درصد از زندانیان دچار بیماری های مزمن و جدی هستند، لذا عدم دسترسی به تجهیزات و لوازم بهداشتی ویژه زنان، وضعیت بد سرویس های بهداشتی، غذای ناکافی و ناسالم، و رفتار خشن مأموران، اوضاع را برای آنان بسیار وخیم نموده است. همچنین برخی از زنان زندانی به علت تغذیه ناکافی و ناسالم، بسیار ضعیف و لاغر شده اند.

بر اساس یافته های این تحقیق، هر سال حدود 40 زن باردار در زندان های این ایالت زندانی می شوند و آنچه که مشکل را بدتر می کند، عدم وجود سازوکار نظارتی در زندان های نیویورک بر مراقبت های درمانی برای زنان باردار و همچنین آمارهای شفاف در مورد آنان است. برای مثال، هیچ یک از زندان ها آمار زنان زندانی باردار را در فاصله سال های 2004 تا 2013 در دسترس نداشتند و در اندک مواردی هم که برخی از این زندان ها آماری را ارائه کرده بودند، آمارشان اشتباه بود. یافته های دیگر این تحقیق، حاکی از عدم وجود هیچ گونه سیاست و برنامه ای در قبال زنان باردار، مانند آزمایشات مربوط به بارداری، مشاوره های پزشکی، برنامه های غذایی ویژه، سازوکارهای اورژانسی برای سقط جنین در موارد ویژه، و سایر موارد پزشکی و روحی روانی دیگر می باشد. همچنین هنگام انتقال زنان باردار به بیمارستان جهت وضع حمل، در تمامی مراحل پای آنان با زنجیر بسته می شود که سبب به هم خوردن تعادل زنان باردار شده و این موضوع برای روحیه آنان بسیار نامناسب می باشد.

 بر اساس تحقیقات صورت گرفته توسط پژوهشگران "مؤسسه تربیتی و اصلاحی نیویورک"، از هر 18 زن باردار در زندان های ایالت نیویورک، تنها دو نفر از آنان از حقوق دوران بارداری خود مطلع می شوند و مسؤلان زندان در اطلاع رسانی صحیح به زنان باردار در مورد حقوقشان قصور می ورزند. در برخی موارد، مسؤلان زندان به زنان باردار تا چند هفته و بعضاً تا دو ماه درخصوص باردار بودنشان چیزی نمی گویند که همین امر سبب وارد شدن آسیب های جدی به جنین می شود. مراقبت های دندانپزشکی که یکی از موارد مهم دوران بارداری می باشد نیز در زندان های این ایالت رعایت نمی شود و از هر 22 زن باردار، فقط چهار نفر آن هم نه بطور کامل از مراقبت های درمانی بهره مند می شوند.

•3. سقط جنین و نسل کشی

طبق این گزارش، در برخی موارد به طور پنهانی به زنان باردار پیشنهاد سقط جنین داده می شود تا مسؤلان زندان خود را از ارائه اندک خدمات بارداری که ارائه می دهند، خلاص کنند. بر همین اساس، از هر 9 زن حامله در زندان های ایالت نیویورک هر سال چهار زن سقط جنین می کنند. همچنین زنانی که سقط جنین می کنند، دچار افسردگی و پشیمانی شدید شده که از سوی مسؤلان زندان نیز هیچ حمایت روحی نمی شوند. از طرف دیگر، در طول تمامی فرآیندهای مربوط به بارداری و مراجعه زنان باردار به کلینیک پزشکی، چند مأمور زندان حتی در زمان صحبت خصوصی با دکتر به همراه آنان حضور دارند که همین امر سبب می شود زندانیان زن نتوانند تمامی مشکلات خود را با پزشک در میان بگذارند.

 یکی از بخش های بسیار اسفناک، نگران کننده و تاریک این گزارش که به نظر می رسد نوعی نسل کشی نیز باشد، عقیم نمودن زنان زندانی سیاهپوست و لاتین می باشد. آمریکا تاریخچه ای سیاه و وحشتاک در عقیم نمودن زنان فقیر و سیاهپوست دارد. عقیم نمودن زنان، برنامه ای بود که تحت عنوان "اصلاح نژادی" شناخته می شد و تحت این برنامه در دهه های 1920 و1930، بسیاری از زنان بومی و سیاهپوست در آمریکا به اجبار عقیم شدند. براساس این گزارش، بین سال های 2006 تا 2010 حدود 150 زن صرفاً در زندان های نیویورک عقیم شده اند؛ که اکثر آنان سیاهپوست و آمریکای لاتین تبار هستند. پزشکان مقیم زندان ها و یا کلینیک ها، برخی از زنان را به اجبار و عدم رضایت قبلی عقیم کرده اند و پیش از این کار نیز آنان را وادار به امضاء نمودن فرم هایی می نمودند که در آن رضایت شخص آنان از عقیم شدن اعلام شده است. این کار هم برخلاف قوانین داخلی آمریکا و هم برخلاف قوانین بین المللی می باشد.

•4. مشکلات غذا و مکان

 برخی از مشکلات روزانه ای که زنان باردار در طول روز با آنها سروکار دارند، عبارتند از: عدم حمایت روحی و مهیا نمودن شرایط روحی مناسب؛ رفتار بد مأموران زندان؛ و بدترین آن عدم تغذیه کافی می باشد. تنها 3 نفر از 23 زن باردار مشاوره دریافت می کنند. تهویه نامطبوع سلول ها، گرمای زیاد، حمام های نامناسب و وجود موش و سایر جانوران که خود بعضاً ناقل بیماری هستند، محدودیت مربوط به لباس و پوشاک و جملات تحقیر آمیز از سوی مأموران زندان، نمونه هایی دیگر از نقض حقوق زندانیان است. غذاهای نامناسب برای زنان حامله، عدم تأمین میوه، سبزیجات و سایر ویتامین هایی که یک زن باردار نیاز دارد، سبب وارد آمدن آسیب های جدی به جنین می شود.     

•5. نگه داری زنان در سلول های انفرادی

 حبس طولانی مدت در سلول های انفرادی، از دیگر موارد نگران کننده و اسفناک در رابطه با نقض حقوق زنان باردار در زندان های نیویورک می باشد. طبق گفته گزارشگر ویژه سازمان ملل در مورد شکنجه، حبس بیش از 15 روز افراد در سلول های انفرادی شکنجه محسوب می شود؛ به ویژه این که محکومین افرادی آسیب پذیر همچون کودکان، معلولان ذهنی و زنان باردار باشند. مساحت بسیاری از سلول های انفرادی در زندان های نیویورک به اندازه مساحت یک اتاقک آسانسور می باشد. افرادی که به سلول های انفرادی منتقل می شوند، روزانه به مدت 23 ساعت محبوس بوده و از ارتباط با دیگر افراد، مشارکت در برنامه ها، ارائه برخی از خدمات، دسترسی به تلفن، ملاقات های عادی و.... محروم می شوند. دو نوع سلول انفرادی در زندان های نیویورک وجود دارد که عبارتند از: "واحد انفرادی ویژه[2]" که در شرایط نقض جدی از قوانین استفاده می شود و "کیپ لاک[3]" که برای جرائم کم اهمیت مورد استفاده قرار می گیرد. افرادی که به "واحد انفرادی ویژه" منتقل می شوند، ممکن ماه ها و سال ها را در آنجا سپری کنند که این کار از نظر سازمان ملل شکنجه محسوب می شود. شرایط در "واحد انفرادی ویژه" بسیار سخت بوده و حتی از به همراه بردن لوازم شخصی نیز ممانعت به عمل می آید.

 سالانه حدود 1600 زن در زندان های ایالت نیویورک به سلول های انفرادی فرستاده می شوند و به طور متوسط، هر روز 100 زن در سلول های انفرادی این ایالت حضور دارند. تعداد محکومان به حبس در "واحد انفرادی ویژه" بیشتر از محکومان به حبس در "کیپ لاک" می باشند و حدود 40 درصد از محکومان به سلول انفرادی، بیماران روحی هستند. نکته تأسف آور این است که در ایالت نیویورک قانونی مصوب شده که طبق آن زنانی که ادعا می کنند مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند، در صورتی که نتوانند ادعای خود را  ثابت کنند به سلول انفرادی منتقل خواهند شد. این قانون، زنان را در برابر تجاوزات جنسی و اذیت و آزار مأموران زندان به شدت آسیب پذیر نموده است.

 بر اساس این گزارش، انتقال زنان باردار به سلول های انفرادی به ویژه برای مدت های طولانی، به دلیل آسیب پذیری های حساسی که دارند، بسیار خطرناک می باشد. متأسفانه چندین مورد انتقال زنان باردار به سلول های انفرادی وجود داشته است. از سال 2009 تا 2012 حداقل هفت مورد انتقال زنان باردار به سلول های انفرادی و طولانی مدت در زندان های نیویورک گزارش شده است. عدم دسترسی به دکتر، تنهایی، افسردگی و استرس، تغذیه نامناسب و وضعیت بد بهداشتی سلول های انفرادی، اثرات مخرب و جبران ناپذیری را بر زنان و کودکان درون رحمشان می گذارد. محققان این گزارش در مصاحبه با برخی از زنان که در دوران بارداری به سلول انفرادی منتقل شده بودند، متوجه مواردی دردناک در این خصوص شدند. یکی از زنان باردار که در "واحد انفرادی ویژه" محبوس شده بود، دچار خونریزی شدید می شود که علیرغم درخواست های مکرر از مسؤلین زندان نه تنها به مرکز درمانی منتقل نشده، بلکه حتی یک پزشک هم جهت معالجه وی فرستاده نشد. وی چندین روز را به همین منوال سپری کرده بود که با وخیم تر شدن اوضاع، تنها بسته کمک های اولیه پزشکی به او داده می شود.

 با توجه به اینکه 70 درصد زندانیان زن، فرزندان خردسال و نوزاد دارند، گزارش مذکور معتقد است که سلول انفرادی تأثیرات بسیار بدی را بر رابطه فرزند و مادری و نیز رسیدگی های ویژه ای که یک نوزاد نیاز دارد، گذاشته است. بر این اساس، مادرانی که به سلول انفرادی فرستاده می شوند از ملاقات به موقع فرزند خود محروم شده و همین امر سبب وارد شدن ضربات روحی بسیار شدید به هر دو طرف به ویژه کودکان می گردد.

گزارش مزبور در پایان ضمن انتقاد از وجود مشکلات عدیده ای که زنان زندانی در نیویورک با آن مواجه هستند، می افزاید: مسؤلان اداره زندان های نیویورک تاکنون هیچ سیاستی را برای رسیدگی به مشکلات فوق تدوین ننموده اند.

فعاليت‌ها و دیدگاه‌ها

انجمن با برگزاری یک نشست تخصصی با موضوع«بررسی علل ناپایداری صلح در جهان امروز» در دانشکده علوم انسانی کار خود را آغاز کرد که این پنل با استقبال خوبی مواجه شد

نشست‌ها و کنفرانس‌ها

انجمن بین المللی دیدبان عدالت سومین نشست از سلسله نشست های علمی تخصصی گفتمان عدالت را با موضوع قراردادهای جدید نفتی و برخورد ناعادلانه با شرکت های ایرانی برگزار می کند

گزارش

ارتقاء جامع صلح دوست و فراگیر برای توسعه پایدار، فراهم کردن دسترسی به عدالت برای همه و برپاداشتن موسسات موثر، پاسخگو و فراگیر در همه سطوح آرمان شانزدهم از آرمان های توسعه پایدار می باشد.