2 اکتبر (۱۰ مهر) روز جهانی "عدم خشونت"

2 اکتبر (۱۰ مهر) روز جهانی "عدم خشونت" است. 

سازمان ملل متحد روز دوم اکتبر، برابر با دهم مهرماه، را روز جهانی عدم خشونت نام گذاشته است.

انتخاب این روز در گرامیداشت زاد روز مهاتما گاندی رهبر هند است که با بهره گیری از روش های غیرخشونت بار، این کشور را به سوی استقلال از حکومت بریتانیا هدایت کرد و خود الهام بخش بسیاری از جنبش های مسالمت آمیز حقوق مدنی و تغییرات اجتماعی در سراسر جهان گردید.
 گاندی در ا زندگی خود و حتی در خشن ترین شرایط سرکوب، و در برابر فشارهایی که تحمل ناپذیر می نمود، از اعتقاد خود به "مبارزه بی خشونت" دست برنداشت.

 امروزه تحقق حقوق کودک در سراسر جهان، با معضلات و چالش‌های متعدد، روبروست و اکنون جامعه جهانی، نظاره گر قربانی شدن صدها و بلکه هزاران کودک بی گناه است، بیش از یک میلیارد کودک در سراسر جهان (که 300 میلیون تن از آنها را کودکان زیر 5 سال تشکیل می‌دهند)، قربانی مخاصمات مسلحانه هستند و این مسئله با مصادیق موردی و پرونده های اجتماعی فرسنگ ها فاصله دارد چرا که قربانی خشونت های مصداقی و پرونده های موردی، یک و نهایتاً چند کودک است در حالی که کودکان قربانی خشونت در مخاصمات مسلحانه چند ده نفر، بلکه هزاران نفر هستند.

کودکان تحت تاثیر جنگ و خشونت در سراسر جهان هستند و این یک واقعیت غم انگیز است، در درگیری های مسلحانه کودکان به عنوان آسیب پذیرترین اقشار جامعه قربانی می شوند و روح ظریف و قلب های پاک این فرشتگان معصوم می شکند. اما شش نقض آشکار علیه کودکان در درگیری های مسلحانه و خشونت شامل استخدام و استفاده از کودکان در جنگ، کشتار، خشونت جنسی، آدم ربایی، حمله به مدارس و بیمارستان ها، و محرومیت از دسترسی به کمک های  بشردوستانه می شود.
جامعه جهانی همه ساله در این روز، نظاره گر قربانی شدن صدها و بلکه هزاران کودک بی گناه است و می توان مدعی بود که اگر تا سال های قبل تنها اسرائیل به رژیم کودک کش معروف و مشهور بود، اینک آل سعود و همپیمانان غربی و عربی اش، همچنین گروه های تکفیری و به خصوص داعش به این لقب دست یافته اند. بنابراین، وجود قوانین بین المللی و هنجارهای قانونی به تنهایی برای حفاظت از حقوق کودکان کافی نیست. بلکه حمایت از کودکان معصوم که آینده جهان را می سازند در دستان مقامات و انسان هایی است که امروزه می توانند جهان را با همکاری با یکدیگر اداره کنند. 

 بیش از 250 میلیون کودک در سراسر جهان در مناطق جنگی و درگیری نیازمند کمک و حمایت هستند. کودکان در ۸۷ کشور جهان روی زمین‌هایی با ۶۰ میلیون مین زندگی می‌کنند و سالانه ۱۰ هزار کودک قربانی انفجار این مین‌ها هستند. بیش از ۳۰۰ هزار دختر به عنوان سرباز به خدمت گرفته شده‌اند و بهره‌کشی جنسی از جمله خدماتی است که این دختران ناچار به ارائه آن هستند.
به عنوان نمونه در خصوص جنگ یمن، یونیسف گفته است حدود ۳ میلیون و ۳۰۰ هزار نفر دچار "سوء تغذیه شدید" هستند که از این تعداد بیش از ۲ میلیون و ۲۰۰ هزار نفر کودک هستند.

نماینده سازمان ملل در یمن گفته که ۶۳ کودک در هر هزار نفر پیش از رسیدن به ۵ سالگی جان خود را از دست می‌دهند. علاوه بر این حدود سه هزار کودک یمنی کشته و زخمی شده اند. همچنین مطابق گزارش دیده بان حقوق بشر سوریه شمارکودکان کشته‌شده در جنگ داخلی سوریه بیش از 12 هزار تن رسیده است.

با نگاهی به برخی از کشورهای خاورمیانه و آفریقایی می توان عمق فاجعه را دریافت. کودکانی که شب تا صبح را با استرس خمپاره و موشک می گذرانند و صبح که بیدار می شنود با خرابه های مدارس خوب روبرو می شوند، کودکانی که پدر، برادر، مادر و خانواده خود را از دست می دهند. کودکانی که بیکاری پدر و شرمندگی و مشقت او را برای تهیه لقمه ای نان مشاهده می کنند و به دلیل نبود بهداشت و ویران شدن بیمارستان ها و عدم دسترسی به امکانات بهداشتی با ساده ترین بیماری ها  جان خود را از دست می دهند.

کودکانی که به جای درس و مشق و بازی باید به استخدام گروههای تروریستی در بیارند و آموزش نظامی ببینند و یا اینکه به جای داشتن توپ فوتبال با سر بریده انسانی بازی کنند. کودکانی که در اوج شکل گیری نیازهای روحی و عاطفی از خانواده جدا می شوند و بالاجبار آموزش کشتار انسان های دیگر را می بینند. اما ماجرا به اینجا نیز ختم نمی شود، خیلی از این کودکان قربانیان تجاوزات جنسی می شوند یا برای مقاصد شوم، فحشا، کارگری اجباری و یا قاچاق اعضای بدن به قاچاقچیان انسان تحویل داده می شوند.

 موسسه بین المللی دیدبان عدالت بر این باور است که سیاست زدگی و چشم پوشی از حقوق کودکان بیگناه در هر جای جهان تنها می تواند به تضعیف این نهاد بین المللی منجرشود و انتظار تمام آزادگان و نوع دوستان در سراسر جهان از سازمان ملل متحد، محکومیت هر نوع جنایت و خشونت علیه کودکان در هر هر کجای عالم است. چه در یمن، سوریه، آفریقا، فلسطین و چه در کشورهای توسعه یافته دیگر.

چرا که جهان به همه نسل های آینده تعلق دارد و صلح و امنیت بین المللی در گرو داشتن نسلی سالم و شاداب در سراسر جهان می باشد.